|
Pochodzenie: Rodezja (dzisiejsze Zimbabwe)
Waga: pies: ok. 36,5 kg, Suka: ok. 32 kg
Wielkość: pies: 63 - 69 cm, Suka: 61 - 66 cm.
Sierść:siersc krotka, gesta, twarda, bez podszerstka.
Umaszczenie:pszeniczne w roznych odcieniach, od jasnopszenicznego po czerwonopszeniczny.
Grupa FCI: VI
Jest to rasa pochodzaca z Poludniowej Afryki. Powstala ze skrzyzowania prymitywnych psow rdzennych plemion afrykanskich z mysliwskimi psami Europejczykow. Stworzono ja dla potrzeb myslistwa rozwijajacego sie wsrod bialych mieszkancow Afryki Poludniowej. Potrzebowano psa, ktory potrafi przetrwac w ciezkich afrykanskich warunkach, umie polowac na afrykanska zwierzyne oraz posiada charakter czyniacy z niego dobrego wspolpracownika. Dziesiejszy ridgeback jest psem zdecydowanym, odwaznym, samodzielnym i bardzo sprytnym. Jest harmonijnej, eleganckiej budowy; silny, zwinny i muskularny, ma duza wytrzymalosc fizyczna i latwo sie adaptuje do nowych warunkow. Sprawdza sie jako pies rodzinny, przy zachowaniu wlasciwych zasad opieki i wychowania. Kocha nature i przestrzen, potrzebuje duzo ruchu. Jest bardzo przywiazany do swojej rodziny i jest gotowy stanac w jej obronie. Jest takze czujnym, cichym strozem, lecz rzadko atakuje. Zawsze stara sie unikac bezposredniej walki, zarowno przy polowaniu jak i w zyciu codziennym.
Jest silnym terytorialista, co sprawia, ze samce tej rasy bywaja bezkompromisowe dla innych spotkanych psow.
W wychowaniu ridgebacka trzeba byc wyrozumialym i cierpliwym, gdyz w zwiazku z jego niezalezna natura tylko w ten sposob mozna do niego dotrzec.
Nigdy nie bedzie podporzadkowanym, sluzalczym psem. Bedzie wspanialym, lojalnym i oddanym przyjacielem, ale wylacznie na partnerskich zasadach. Zle traktowany zamknie sie w sobie i odmowi wspolpracy. Nie znosi ostrego traktowania, musi czuc sie kochany i rozumiany. Bardzo potrzebuje towarzystwa, samotnosc jest dla niego destrukcyjna. Wlasciciel powinien byc konsekwentny, bo pies tem potrafi wykorzystac kazda luke w metodach wychowawczych swojego pana. W stosunku do dzieci jest poblazliwy i wykazuje duzo cierpliwosci, jednak nalezy uwazac by dziecko nie naduzywalo tego - ridgebacki sie szanuja. Mlody pies tej rasy moze w zabawie niechcacy zrobic krzywde malemu dziecku.
Generalnie jest to rasa stosunkowo zdrowa, jednak czesto zdarza sie dysplazja stawow biodrowych i lokciowych. W Polsce nie ma obowiazku przeswietlania tej rasy ku dysplazji, lecz wszedzie za granica jest to wymagane do hodowli. Inne schorzenia, na ktorze trzeba zwrocic uwage, to dermoid sinus, OCD, dziedziczna niedoczynnosc tarczycy, epilepsja.
 
Rhodesian ridgeback jest rasą wyjątkową. Wykorzystanie ogromnej lojalności i odwagi psów Hottentotów w połączeniu ze znakomitymi zmysłami, szybkością, żywiołowością i uporem przybywających wraz z europejskimi osadnikami psów myśliwskich, terierów i chartów, stworzyło jedyną w swoim rodzaju kombinację.
Ridgeback to w każdym calu "pies środka", równowaga jego cech jest idealna. I choć brzmi to prosto i nieskomplikowanie, posiada on bardzo bogatą osobowość i wymaga umiejętnego prowadzenia. Zdecydowanie nie nadaje się dla osób, zarówno rozpoczynających dopiero swą kynologiczną przygodę, jak i tych, opierających swoje oczekiwania wobec psa na poprzednich doświadczeniach z psami innych ras.
Ridgeback potrzebuje towarzystwa człowieka. Jego inteligencja pomoże mu w zastąpieniu ciągłej nudy czy samotności "ciekawymi", wyszukanymi przez siebie zajęciami, co może poruszyć lawinę problemów lub powodować nieoczekiwane sytuacje. Codzienne bieganie samopas po ogrodzonym terenie go nie zadowoli. Przynoszenie rzucanego kija czy powtórki szkoleniowe go znudzą - potrzebuje stymulacji umysłowej i lubi być mobilizowany do myślenia.
Tak naprawdę bez znaczenia jest sam fakt posiadania ogrodu, czy też jego brak. Rodezjanowi nie wystarczy wypuszczanie "na siku". Zrobi to, czego wymaga od niego fizjologia, ale z pewnością jego potrzeba dziennych ćwiczeń nie zostanie zaspokojona. Na zewnątrz bowiem, poza azylem swego miejsca odpoczynku, ridgeback potrzebuje przestrzeni, możliwości wybiegania się i powiewu wolności. Węszy intensywnie, szuka, czuje i działa. To jego żywioł, do którego został stworzony. Wykreowanie mu życia w centrum dużej aglomeracji miejskiej z pewnością nie należy do fortunnych rozwiązań.
Ze względu na arystokratyczną niezależność rodezjana potrzeba nie lada znawcy, aby wydobyć z niego wszechstronne zdolności, zwłaszcza w odnoszeniu sukcesów w różnorodnych psich sportach. Ridgeback cierpi na "wybiórczą głuchotę", często wydaje się zastanawiać po co, dlaczego i czy aby na pewno musi wykonać dane polecenie.
Z drugiej jednak strony, ze względu na jego siłę, szybkość i wyostrzone zmysły, konieczne jest posiadanie nad ridgebackiem całkowitej kontroli, tudzież umiejętności "czytania" swojego psa. Rodezjan posiada zdolność rejestrowania i analizowania wielu elementów otoczenia naraz, w mgnieniu oka potrafi zerwać się do pogoni za czymś, co niepostrzeżenie przemknęło gdzieś z boku. Śmierć pod kołami samochodu nie należy do rzadkości.
Ridgeback nie jest słodziutkim, sympatycznym zwierzątkiem. Jest mało tolerancyjnym terytorialistą, myślicielem, więcej niż niebanalną osobowością z dużym poczuciem godności i pamięcią doskonałą. Rodezjana trzeba się nauczyć, zwłaszcza od niego samego. Należy wypracować wspólny z nim język i poświęcić czas na cierpliwe i konsekwentne wyznaczanie psu granic. W ten sposób zyskuje się szczęśliwego, niezastąpionego przyjaciela i towarzysza, tworzy nierozerwalną z nim więż oraz nić wzajemnego zrozumienia. Wtedy dopiero okazuje się, jak wyjątkowym i wspaniałym psem jest ridgeback.
Nakreśliłam osobowość rodezjana jedynie w niewielkiej części, za to w aspektach nieco bardziej istotnych przy wyborze właściwej rasy, niż poznanie jej ogólnej, książkowej charakterystyki. W przypadku ridgebacka należy wziąć pod uwagę dużo więcej, niż tylko fakt, że ma krótką sierść, rzadko szczeka, pilnuje domu i rodziny. Wiele ras spełnia podobne warunki, być może doberman czy labrador byłby dla Was bardziej odpowiedni. A może inaczej, niż na zasadzie partnerstwa, wzajemnego szacunku i zrozumienia, wyobrażacie sobie obecność psa w domu. Zastanówcie się raz jeszcze, czy na pewno stać Was na podzielenie się z ridgebackiem Waszym życiem - właśnie tego bedzie wymagał i na to w pełni zasługuje.
Rhodesian ridgeback został stworzony w ściśle określonym celu. Zadaniom, które miał do wykonania, nie był i do tej pory nie jest w stanie podołać żaden inny przedstawiciel kynologicznego świata. Po dziś dzien rhodesian ridgeback jest wyjątkowym stworzeniem dla tych, którzy mieli niewątpliwy zaszczyt go bliżej poznać i zrozumieć.
Takiego, jakim go znamy z opisów słynnych afrykańskich myśliwych, z osiągnięć legendarnych hodowców i wszelkich przekazów, które następnie ujęto we wzorzec rasy, miłośnicy rodezjanów pragną utrzymac obecnie i w przyszłości.
Ridgeback jest przede wszystkim psem gończym. Charakteryzuje się olbrzymią wytrzymałością, silą, szybkością i zręcznością - cechami niezbędnymi w tropieniu, ściganiu i osaczaniu dużej zwierzyny. Często jego ofiara była zraniona, zawsze rozjuszona. Czasami, w rezultacie długotrwalej ucieczki lub wykrwawienia, zwierzę padało i trzeba było je przyciągnąć. Nie ma psa innej rasy, który byłby w stanie wlec przez kilkaset metrów martwą eland - najwiekszą z antylop, czy też samotnie, bądż w pace dwóch, trzech osaczyć 300-kilogramowego lwa. A to wszystko zwykle po wyczerpującym całodziennym biegu po rozpalonej ziemi pełnej kolczastych zarośli, ostrych traw i różnego rodzaju insektów, w skwarze afrykańskiego słońca. Nikomu nie był potrzebny pies ułomny, niezdolny do pracy i pomocy.
Niemal każdy aspekt budowy ciała rodezjana jest odpowiedzialny za wydajność psa. Ridgeback to maszyna, w której wszystko idealnie ze sobą współgra i żaden ruch nie jest zbędny. Najbardziej ekonomicznym sposobem poruszania się ridgebacka jest kłus, w kłusie też najlepiej widać doskonałości i wady budowy.
Ridgeback powinien biec lekko, bez wysiłku, muskając ziemię palcami, pokonując jak największe odległości przy zużyciu minimum energii. Ślady łap są precyzyjnie wymierzone, tylne stają w miejscu przednich. Zarys tułowia zamyka się w prostokącie, nieco dłuższym niż wyższym, idealnie w stosunku 5:4. Nieprawidłowe, kwadratowe proporcje muszą być rekompesowane w ruchu przez przechylanie się psa na boki lub krzyżowanie kończyn przednich z tylnymi. To z kolei wpływa na nadmierne zużycie sił, a przy tym pokonywanie mniejszego dystansu. Dłuższy tułow natomiast rozciąga najsłabszą część ciała - lędżwie, co idzie w parze z gorszą linią grzbietu i w rezultacie powoduje znaczne osłabienie wytrzymałości i wydajności psa.
Głęboka, sięgająca łokci klatka piersiowa oraz dobrze rozwinięte przedpiersie stanowią bazę dla pojemnych płuc i silnych, umięśnionych kończyn przednich. Zbyt szeroki front jednakże ogranicza zwrotność psa - jeden z wielu unikalnych talentów i bodaj najważniejszą zdolność ruchową wobec zagrożenia życia.
Od kątowania kończyn zależy ich praca. Pies stara się wyciągać przednie łapy jak najdalej, tylne zaś pozostają niemal w tym samym miejscu, w którym się odbiły od ziemi. Zarówno przednie jak i tylne kończyny powinny pokonywać tyle samo terenu i pracować w idealnej harmonii. Nie ma w biegu czasu na zbędne ceregiele w postaci stawiania drobnych kroczków, wysokiego podnoszenia łap (niczym konie w maneżu), "kopania" w tył. Tak dzieje się nie tylko w przypadku zbyt pionowego ustawienia łopatek, również przy zbyt głębokim kątowaniu kończyn tylnych. Każda wada budowy nogi, w postaci odstajacych łokci, łukowato bądż krowio ustawionych stawów skokowych, itp., także powoduje anomalie w ruchu.
Na pracę nóg olbrzymi wpływ ma też osadzenie ogona - w biegu powinno być równoległe do linii grzbietu. Ogon osadzony za wysoko, jest przyczyną krótkiego kłusa i pokonywania mniejszych odległości, zbyt nisko - krzyżowania łap i zbytecznego zużycia energii. Ogon stanowi także przedłużenie kręgosłupa i jest integralną częścią struktury szkieletowej psa. Zrosty kręgów ogonowych są więc poważną wadą kośćca.
Stopy rodezjana to narzędzia do "łapania" gruntu. Czy jest nim skała, czy piach, pies musi utrzymać równowagę i zapewnić sobie możliwość manewru. Palce powinny więc być silne, odpowiedniej długości, a ich poduszki chronione sierścią. Krótka, "kocia" łapa nie daje właściwego oparcia dla ciała, długie, rozcapierzone palce nie wytrzymują pokonywania dużych odległości i bardzo osłabiają nadgarstki. Pięknie zbudowany pies, posiadający słabe stopy nie będzie, niestety, długodystansowcem. Nie będzie nim również osobnik o krótkiej bądż słabej szyi czy zbyt mocnej głowie - wszystko to staje się dla psa jedynie zbytecznym, niefunkcjonalnym ciężarem.
Powyższe, to tylko niektóre problemy strukturalne, z którymi borykają się rodezjany. Piękno i istota tej rasy leży, w wielkim stopniu, w ich dynamice - majestatycznym, płynnym ruchu, łatwym i prostym, który zapewnia idealnie wyważona sylwetka. Tracąc te cechy przez niewłaściwe kojarzenia czy problematyczne mioty, niszczy się to, za co te psy podziwiamy i kochamy...
|
